pialagococinha

Con ‘look’ mitinero | El Correo Gallego - Diario de la Capital de Galicia

2009-03-01T01:49:00.000-08:00

Con ‘look’ mitinero | El Correo Gallego - Diario de la Capital de Galicia

ALUCINEI CAS XARRETAS

2009-02-25T10:00:00.000-08:00

Alucinei comendo. Aljo sei de alucinar; alucino cos menceres, cas follas dos arbes caidas no outono, co Monte do Pindo, con Paraisos Artificiales......... Pero hoxe Mercores de Cinza, alucinei cas Xarretas de Pepe Toba feitas en Caldeirada. Non por facer vixilia, foi aljo inesperado, aljo que entre birra e birra, veiamos a Socorro trasfejar polo bar. Non sabia os pedidos que faser, puteo por parte dos comerciais; todos homes. Pero chicos non sodes impercisdivels. Moviles soando; e Pepe por onde ven?. Estachejando?. Xa amarra. E como Dios, cheja o Pepe, carjado, carjadiño. Chulo, chulito, cometario de bar<, como dezindo isto non e nada. Inda faltan por chejar os da Buitra.
Pepe si viviras na epoca de Baudelaire, os Paraisos Artificiales serían as tuas Xarretas. Pescadas con escabela entre Cuño e Buitra?. Hoxe o Noso Paraiso Artificial foron as Xarretas de Pepe Toba en caldeirada.
Non dou a Receita da Caldeirada. Inda sijo nun Paraiso Artificial.

Iste prato non necesita Bula Papal.

2009-02-24T03:18:00.000-08:00

Hoxe é o último día do Antroido. Mañá Mércores de Cinza. Cuaresma, bem chejada bendita Cuaresma. As carnes tolendas dan paso a o xesun (sexun?). Verduriñas, peixe (anda a moi bom preço). Cozidos, orellas, filloas, follados de touciño.........., um día tras outro. O Domingo estiven en Loalo comendo outro cozido, Tereisa a anfitriona e o Sr. Manoel calado mentras comia, o reves dos que todos estabamos alí; pero amijos chejou o café repenicado ou non, e coma un resorte o Sr. Manoel baixo a dixestión do cozido, e cando todos estabamos sumidos nun letarjo touciñeiro, empesou a falar sem parar, non soio falaba, eu o seu lado atrevinme a prejuntarlle cousas da súa época, da súa mosedade, e da sua boca con poucos dentes, empesaron a sair copras e contos que a min nin me daba tempo de apuntar; ai vai unha delas:
Isto o cantaban dous rejeifeiros.
Persoaxes: Sr. Aurelio de Seixas, o Repenique, o Caldeireiro.
O sr. Aurelio de Seixas ia carjado cum cabaliño depatacas e millo.
O sr. Aurelio chejou a porta da cas deo Repenique e dixolle:
- Non te asustes Repenique,
que inda o Seixas eta eiqui.
E deixame Caldeireiro,
que esas cousas non se fan,
que sin a orden do Seixas,
non veñas a Morquintian.
Caldeireiro.
- Entra pra dentro Benedicto,
anque eston coxo dunha perna,

inda che corro a patadas,
dende eiqui ata Carnés.
Di o Seixas:
Ven te podes recordar,
no monte de Cousieiro,
que roubaste un carneiro.
Bastante te ten pasado,
que despois de quedar a credito,
houbeste de ser prosesado

A RECEITA ADICADA A TODOLOS REJEIFEIROS

Ista receita e da cocinha chinesa e unha receita cuaresmática. Non sei si os chineses rejeifan pero eu na miña imaxinación penso que si, e ten que ser moito ver a 400.000 mil chineses rejeifando o tempo.

MARISCOS AMARILLENTOS

250 grs. de Mariscos bivalvos (ostras, berberechos, ameixas, mexilons...).
5 Ovos.
150 grs. de Manteija de Porco.
1 gr.de Wei Jing. Glutamato de monosodio. Coñecido tamen por aji-no-moto. Chamase "polvo del gourmet". Mercase en tendas especializadas.
1,5 grs. de Sal.
25 grs. de Porros.

Preparación

1.-Abrir os mariscoso vapor.
2.-Escurrir e amasar a carne ata formar pequenos cubos.
3.- Rebozar estes cubos cos ovos, sal, Wei Jing e o porro picado e previamente salteado.
4.- Sofreir uns minutos na manteiga de porco, e sservir ben quentes.

2009-02-19T04:39:00.001-08:00

Hola: un mes sem escriber. Non por falla de tempo, cicais por pasotismo e o mais sejuro porque tiña outras cousas que fazer.
O Domingo pasado coñezim a Andrés, rapaz de 11 anos, pero cun amor pola cociña inusual nun neno da sua idade; o día sejinte de conocernos e de falar de jastronomia, envioume un correio decindo que no seu cole ia a ser protajonista dunhas xornadas jastronomicas relacionadas con o Antroido.
Estivo na miña casa, e sem coñecernos, cunha simple ollada na miña bibrioteca percatouse de que era cociñeira. Paseando pola Fonte da Tella, entre o río Nejro e muiños, falamos de cocinheiros, de receitas, mentras a súa irma recollia as primeiras frores que anuncian a chejada da primaveira.
Coñece a Berasategui, Arzak, Subijana, Paco >Ron, Marcelo Tejedor, Picadillo, Adriá........ e atrevome a dizer que coñece a mais cociñeiros ca min. Faloume de fondos de caza, dos problemas que tiña pra faser os "bronwis", e de moitas cousas que as veces non sabia o que responderlle.
Rejaleille un livro, A Casa De Lúculo. E penso que tamen ten que leer as Notas de Cozinha de Leonardo. Pero primeiro ten que estudar.
Hoxe a miña receita vai adicada a il. Me deisaste fonda juella. E dinme conta de que eras un jran larpeiro e sobre tudo chocolateiro.
RECEITA PARA ANDRES

PASTEL DE CHOCOLATE CON COBERTURA DE AZEITE DE OLIVA VIRXE

Ingredintes:

Para o Biscoito:
180 grs.de azucre.
6 Ovos(mellor de curral).
1 Pelisquiño de Sa.
180 grs.de Noces moidas.

Cobertura:
1/2 kg.dechocolate de cobertura (o mellor é o da confiteria Coral de Compostela.
1 dl.de Azeite de Oliva.

Preparación:

1.- Bates os ovos co azucre i o sal, ata que dobren o seu volumen.
2.-Engadeslle as noces.
3.-Untas un molde (18 cms. de diámetro) com azeite de oliva.
4.-Botas a mixtura a forno precalentad0 a 180º por espazo de 40 minutos.
5.- Deiuxas refríar.

Cobertura:

1.- Fundes o chocolate a Baño María. Fora do lume engadeslle o azeite; bates ata que quede unha pasta homoxenea..
2.-Cortas o biscoito pola mitade (o mellor e cunha tanza, prejuntalle a teu pai).
3.-Embadurnas a cara das duas metades do centro e cubres o biscoito co rrsto da cobertura de chocolate.
4.-Deixas refríar, e podes decoralo con noces.

A decoración forma parte da túa imaxinación. Pero controla sempre mixturas de sabores.

Por hoxe xa vai bem. Amijos blogueiros. Pero tiña unha debeda pendente con Andrés.

2009-01-15T07:07:00.000-08:00

O sumum, diante da pantalla, indo sinto o sabor do temporal que quedou na miña boca despois de comer ourizos. Papeinos o natural, abertos o aire livre, e como hai que facelo; tamen tiñamos quecomelos a ceu aberto, pero a climatoloxía de hoxe non o permitiu. Teño uma receita, paso con ela.
OURIZOS HORTENSIAS
2 Ourizos por persoa.
1 ovo de codornis por cada ourizo.
Queixo Pameggiano raiado.
Preraración
1.- Cortamos os ourizos pola mitade. Sacamoslle tudo excepto as ovas (gonadas). As ovas son isas lingüiñas da coor laranxa.
2.- Escachamos un ovo de codornis enriba de cada ourizo.
3.- Espolvoreamos con queixo raiado.
4.-Jratinamos, forno, durante 5 minutos.
Server e disfrutar do lindo.

2009-01-14T14:28:00.000-08:00

Dias en branco; de viaxe. Voltei a Compostela, sempre gosto de ir. Alí as horas pasan a uma velosidade de vertijo. Pero outra ves no meu fojon, outra ves inventando cocinha.
LENTELLAS PARA EPOCA DE CRISE
Ingredintes:
250 grs. de lentellas (tamén chamadas lentils).
1 cenoira.
1 porro.
2 culleradas de azeite oliva virxe.
Sal.
2 cebolas grandes, mellor de Merexo ou Carnota.
2 prátanos de Canárias.
1 culleradinha de pimentón doçe.
Preparaçao:
1.- Facemos um caldo curto ca cenoira, o porro, o azeite e o sal.
2.-O ferver, poñemos as lentellas. Deixamos cociñalas. E lojo as escurrimos.
3.-Cortamo-las cebolas en xuliana fina e a confitamos en azeite.
4.- Escorremos as cebolas do azeite y as pasamos para unha sartén (tixola).
5.- Engadimos os prátanos cortados en rodaxiñas. Misturamos ca cebola.
6.- Por último engadimoslle as lentellas e un pouco de pimentón. Misturar.
Acompañamento arros en branco.
¡Luxo de Prato!

Peru

2009-01-07T06:53:00.000-08:00

Hoxe é un día de moito frío. Na casa poñendo rachons de leña na estofa, rachons cortados por Suso a machada. Cando vexo a Suso ca machada na man, lembrome de Jack Nicholson no resplandor.
Miro fotojrafias do pasado e viaxo a Perú. Trasladome a Arequipa, çidade do sul, çidade branca pola sua construçion feita de sillar (pedra volcanica). Atopase vaiso a sombra do maxestuoso volcan Misti, sempre con neve no seu cumio. Arequipa e a çida do ceo azul, e tamen a do CHUPE DE CAMARON.
Raul Vargas, periodista e gástronomo peruano, parafraseando a Raymondi dixo:
"El Perú es un mendigo, sentado sobre una olla de Chupe de Camarones".
Na miña cocinha, a cociña peruana está moi presente, meus abos e pais emijraron alí. Hoxe os jrandes mestres cocinheiros falan da cociña peruana coma uma das mellores do mundo.
A palabra CHUPE, ven do vocablo quechua "CHUWUA" (prato fondo). Antijuamente chamabase Chuwua Masi, e preparabase no mes do Nadal e Xaneiro.

CHUPE DE CAMARONES
Injredientes:
1/2 kg. de camarones (valen jambas).
1/2 kg. de patacas mellor amarelas.
150 grs. de tomate.
4 ovos.
100 grs. de cebola.
1 aji colorado (2 jindillas pequenas). No Peru o aji e aljo fundamental na ccociña, hoxe podemolo atopar en mercados como o da Boqueria. >Eu teño o aji mirasol.
1/2 litro de leite.
50 grs. de queixo fresco.
50 grs. de manteija de porco.
1/2 taza de arros.
Allos, orejano, herbaboa, sal e pementa.
Preparación:
Fervemos ajua mais ou menos 3 litros. Apartefretimos nunha sarten con aceite de oliva 5 dentes de allo machacados, a cebola picada finamente e saljamos.
Despois votamos os tomates partidos. Uma ves que tudo esté a punto pasamolo para a tarteira ca ajua. Cando ferva botamos as patacas troceadas e o arros; uma ves que cociñan botamos a mitade do leite.
Cando volva a ferver, poñemos os camarons (si poñemos jambas conxeladas, hai que deixalas desconxelar), o queixo desmenuzado. Deixamos cociñar 20 minutos.
Para servir, poñemos 1 ovo frito por persoa. Para min estas cantidades son para catro persoas, pero cicais sexan para mais.
Tamen podese reemplazar os ovos (polo colesterol) por peixe fritido.

2009-01-05T12:57:00.000-08:00

Noite de reises, envolvín ajasallos. Pero son republicana. Coma noite de 5 de Xaneiro chejou a miña memoria que en Xaneiro a raia sabe a carneiro.
Vou falar da raia, pero non da raia fronteira entre Galiza e Portujal (xa existe uma cultura raiana),
cultura de estraperlo, de contrabando, cultura com cultura, cultura de amijos, cultura trasmontana, e cultura jastronomica.
Vou falar da raia "Peixe".
Non falo da raia branca (entendemonos). Falo da raia do mar; da raia "Peixe".
Cando era pequena e meu pai tiña barcos en Fisterra, eu jostaba de ir alí, via o peixe chejado a muelle (segun normativa peirao), justabame ver o Cocon decindo Meria Pia (Así chamabase o barco),i eu: minuda pesca a de hoxe ( acento fisterran). Tamañas merlusas collimos e tamen aljunha raia eusempre fuxín da "raia", dabame medo o seu tremor.
!Coidado, e unha raia aletrica¡. Penso que pescando moitas raias, podiamos ter solusionada a enerxia que fai falla na Costa da Morte, pero bueno temos eolicas..... (non coment).
Dou ista receta, sem esquecerme da "raia em caldeirada" de Portonovo. Deus, Diaño, non é o Portonovo que iu tiña na miña imaxe de muller madura.Viaxei ali este verao, e bueno outra ves sem coment.

RAIA A MANTEIJA NEJRA:

1.- Collemola raia, limpa e pelada. Cocemola un rato em uma boa ajua (cenoiras, porros, dente de allo. folla de laureiro).
2.- Cando a ajua ferva, metemos a raia, son6 minutiños, lojo de salgada.
3.- Sacamos a raia, despois de escurrila.
4.- Poñemos manteija que este bem fritida (ten que ter a cor de mel).
5.- Xa temola a raia cantando abofé, vinajre, alcaparras, a Raia con tudo, tudo por enriba, por enriba tudo.
Ista e a miña receita de "rAIA" A MANTEIJA NEJRA"

Pra rematar: No verao por mal que te vaia; non comas Raia.

Din os mariñeiros que a raia ten a mestruación, i esto e no veran. Non o creo. Pero si a probe raia e muller, sabe polo que todas nos pasamos.

Raia a Manteija Nejra

2009-01-04T06:37:00.000-08:00

Hoxe foi día de aproveitos. Aproveitoume durmir, e aproveitei as sobras de comida de onte, de fai
5 días ou cicais mais. Tudo na vida ai que aproveitalo.
Nestes dias de rebaixas; eu fajo as miñas na cociña. Desaproveitades o tempo de lecer, para volveros tolos nas grandes superfícies, loitando por aljo que sejuramente foi feito por xente que nin siqueras celebrou o nadal.
Onte comemos brecol con cenoiras e ovos o vapor. Non porque enjordara nestas festas; sobranme kilos dende que nascín. Cicais por iso aproveito tudo, e tudo me aproveita, por iso aproveito as sobras.
Tiña unhas fabas verdiñas no friger, arros branco e juevas de lumpo (queria desfacermas delas, lembravanme as festas, refirome as juevas), as tiña de lumpo, porque o caviar e aljo que deixei de tomar fai xa bastantes anos; noutra ocasión, cotareivos a miña experiencia con il.
E ajora ai vai o noso menu de hoxe:
Ensalada de Verdiña con Atún Roxo Arros Branco e Preve de Mostaza de Dijon con Zume de Limón e Juevas do Maldito Lumpo.

Restos de Brecol o Vapor con Bechamel de Bacallau, enriba de Preve de Tomate tudo isto jratinado.

Si queredes as receitas, xa o sabedes visitar o blog.

Nada mais por hoxe. Esqueciame dun comentario:
Dame noxo o que está a acontecer en Palestina, si saimos todos a rua polo do Irak, tamén podemos berrar por unha Palestina Livre.
Bicos

Widget - El Tiempo - Gratis

2009-01-04T02:06:00.000-08:00

Widget - El Tiempo - Gratis

2009-01-01T07:12:00.000-08:00

2009-01-01T02:36:00.001-08:00

Felis Ano Novo. Por fin acabaronse as festas. Chejou un novo ano, supoño que como o pasado; en irak, palestina .... sejira morrendo xente. Os poderosos non rematan ca fame do mundo, o cambio climatico sejiremolo notando, i eu con estes pelos despois de unha cea chea de doces, cava e viño.
Por ajora nada mais.

2008-12-30T14:46:00.000-08:00

Hola: Xa estou eiqui. Hoxe día 30 de Decembro, a piques de acabar o ano. Recollin todo no noso restaurante, e quedou pechado;todo recollido, todo no baul dos recordos (coma decia Karina).
Pero sejimos, sejimos adiante.
Chejei a miña casa dos Muños, fun o Pataca a mercar unha cerveja, ali atopeime cun rejeifeiro; iso decia, pero nin rejeifa nin nada. Falamos. Falamos da cea de fín de ano, il viuvo, tirandome os tellos i eu falando de cocinha. O peixe azul saiu na conversa, coma bo viuvo ia ceñar so. Prejunteille ¿o que?. E dixome con unha mirada lasciva, Xarda ó Forno.
Invitoume a tomar aljo, non dixe que non; aceitei a sua invitación, e Gina serviume unha birrita.
Falamos, eu rejeifei, pero sen resposta. Mesas de xente xojando o truco, nenos berrando con monecos e cochiños (carricoches), monecos calvos, sen ollos, inda non chejaron os reises para traeres o mellor de Toysaras.
Peixe azul, esquecido, peixe de probes, peixe mal parido. Pero peixe; peixe rebuldeiro e cando foi do Cason os merjulladores decian que habia xardas sen carne, que veian espiñas de xarda e de robalo, coma ese lojotipo de modernidade, que estampado nas camisetas, nadaban a corrente do mar da C osta da Morte.
Non esquezo o rejeifeiro (sin selo). Nin o peixe azul. E para rematar o ano vai ista receta.

AJULLA ESCABECHADA

Injredientes:
Ajulla, cebola, cenoira, allo, loureiro, aceite de oliva (virxe), vinajre (non Procer), pementon doce, sal e romeiro.

Cortamos a ajulla, despois de limpala,
uns graos de pementa, ben enfariñada.
Fretimos a ajulla, que está enfariñada,
en un bo aceite, e antés salghada.
Cando esté fritida, pasamola a un prato,
sin que non refríe, cantamoslle un rato.
Picamos cebola, cenoira e mais allo,
poñemos tixola con aceite a esjallo (serve o aceite de fritir a ajulla).
Todiña a xuliana, xunto con loureiro,
vai para a tixola, tamen o romeiro.
Deixamos fritir, todo a mojollón,
poñemos vinajre tamén pimentón (mellor da Vera).
Bañamos a ajulla, con iste fritido,
deixamola un día nun sitio ben frío (cazola de barro).
Pasado ese día, poden ser tres maís,
comemola ajulla, xunto cos demaís.

Bueno, acabei por hoxe, xa parín a miña primeria receta. Non pensedes que van ir sempre en verso, pero hoxe, cicais polas birritas atopome inspirada.

meu comenzo de blogeira

2008-12-29T11:28:00.000-08:00

Xa era hora, teño onde poder comunicar o que aprendin de cociña en todos estes anos, que non pasaron de balde. Por hoxe cheja. E xa falaremos.